مثنوی معنوی-دفتر دوم

مثنوی معنوی-دفتر دوم

 

 

 

مقدمه دفتر دوم مثنوی معنوی

 بخش ۱ - سر آغاز

بخش ۲ - هِلال پِنْداشتنِ آن شَخصْ خیالْ را در عَهْدِ عُمَر رَضی الله عَنْهُ

بخش ۳ - دزدیدن مارگیرْ ماری را از مارگیری دیگر

بخش ۴ - التماس کردن همراه عیسی علیه السلام زنده کردن استخوانها از عیسی علیه السلام

بخش ۵ - اَنْدَرْز کردنِ صوفیْ خادِم را در تمیارْداشتِ بَهیمه و لاحَوْلِ خادِم

بخش ۶ - حِکایَتِ مَشورت کردنِ خدایْ تعالی در ایجادِ خَلْق

بخش ۷ - بَسته شُدنِ تَقریرِ مَعنیِ حِکایَتْ به سَبَبِ مَیْلِ مُسْتَمِعْ به اِسْتِماعِ ظاهرِ صورتِ حِکایَت

بخش ۸ - اِلْتِزام کردنِ خادمْ تَعهّدِ بَهیمه را و تَخلُّف نِمودن

بخش ۹ - گُمان بُردنِ کاروانیان که بَهیمهٔ صوفی رَنْجور است

بخش ۱۰ - یافتنِ شاهْ باز را به خانهٔ کَمْپیر زَن

بخش ۱۱ - حَلْوا خریدنِ شیخ اَحمَد خَضْرویَه جِهَتِ غَریمانْ به اِلْهامِ حَق تَعالی

بخش ۱۲ - تَرسانیدنِ شخصی، زاهِدی را که: کَم گِری تا کور نَشَوی

بخش ۱۳ - تمامیِ قِصّهٔ زنده شُدنِ استخوانها به دُعایِ عیسی عَلَیْهِ السَّلام

بخش ۱۴ - خاریدنِ روستایی در تاریکی شیر را ،به ظَنّ آن که  گاوِ اوست

بخش ۱۵ - فُروختنِ صوفیانْ بَهیمهٔ مسافر را جِهَتِ سَماع

بخش ۱۶ - تعریف کردنِ مُنادیانِ قاضی، مُفْلِس را گِردِ شهر

بخش ۱۷ - شِکایَت کردنِ اَهلِ زندان پیشِ وکیلِ قاضی از دستِ آن مُفْلِس

بخش ۱۸ - تَتَمّهٔ قِصّهٔ مُفْلِس

بخش ۱۹ - مَثَل

بخش ۲۰ - مَلامَت کردنِ مَردمْ شخصی را کی مادرش را کُشت به تُهْمَت

بخش ۲۱ - اِمْتِحانِ پادشاه به آن دو غُلام که نو خَریده بود 

بخش ۲۲ - به راه کردنِ شاه یکی را از آن دو غلام و ازین دیگر پُرسیدن

بخش ۲۳ - قَسَمِ غُلام در صِدْق و وَفایِ یارِخود، از طَهارَتِ ظَنِّ خود

بخش ۲۴ - حَسَد کردنِ حَشَم بر غُلامِ خاص

بخش ۲۵ - کُلوخ اَنْداختنِ تشنه از سَرِ دیوار در جویِ آب

بخش ۲۶ - فرمودنِ والی آن مَرد را که : این خارْبُن را که نِشانْده‌یی بر سَرِ راه بَر کَن

بخش ۲۷ - آمدن دوستانْ به بیمارستان، جهت پرسش ذَا النّونِ مصری رَحمَةُ اللهِ عَلَیْهِ

بخش ۲۸ - فهم کردن مریدان کی ذاالنون دیوانه نشد قاصد کرده است

بخش ۲۹ - رجوع به حکایت ذَاالنون مصری رحمةالله علیه

بخش ۳۰ - اِمْتِحان کردنِ خواجهٔ لُقمانْ زیرکیِ لُقمان را

بخش ۳۱ - ظاهر شُدنِ فَضل و زیرکیِ لُقمان پیشِ اِمتِحان کُنندگان

بخش ۳۲ - تَتِمّهٔ حَسَدِ آن حَشَم بر آن غُلامِ خاصِ سُلطان

بخش ۳۳ - عکسِ تَعظیمِ پیغامِ سُلَیمان در دلِ بِلقیس از صورتِ حَقیرِ هُدهُد

بخش ۳۴ - اِنکارِ فلسفی بر قِرائَتِ ﴿اِن أَصبَحَ ماوُکُم غَورًا﴾

بخش ۳۵ - انکار کردنِ موسیٰ عَلَیهِ السَّلام بر مُناجاتِ شَبان

بخش ۳۶ - عِتاب کردنِ حَقْ تَعالیٰ موسیٰ را عَلَیْهِ السَّلام از بَهرِ آن شَبان

بخش ۳۷ - وَحی آمدنْ موسیٰ را عَلَیْهِ السَّلام در عُذْرِ آن شَبان

بخش ۳۸ - پُرسیدنِ موسیٰ از حَقْ سِرِّ غَلَبهٔ ظالمان را

بخش ۳۹ - رَنجانیدنِ امیری خُفته‌یی را که مار در دَهانَش رفته بود

بخش ۴۰ - اِعْتماد کردن بر تَمَلُّق و وَفایِ خِرس

بخش ۴۱ - گفتنِ نابینایِ سایِلْ که: "دو کوری دارم"

بخش ۴۲ - تَتِمهٔ حِکایَتِ خِرس و آن اَبْلَه که بر وَفایِ او اِعْتماد کرده بود

بخش ۴۳ - گفتن موسی علیه السلام گوساله‌پرست را که آن خیال‌اندیشی و حزم تو کجاست؟

بخش ۴۴ - ترک کردن آن مرد ناصح بعد از مبالغهٔ پند مغرور خرس را

بخش ۴۵ - تملُّق کردن دیوانه جالینوس را و ترسیدن جالینوس

بخش ۴۶ - سبب پریدن و چرخیدن مرغی با مرغی که جنس او نبود

بخش ۴۷ - تتمّهٔ اعتماد آن مغرورْ بر تملُّق خرس

بخش ۴۸ - رفتن مصطفی علیه السلام به عِیادت صحابی و بیان فایدهٔ عیادت

بخش ۴۹ - وحی کردن حق تعالی به موسی علیه السلام که: ((چرا به عیادت من نیامدی؟))

بخش ۵۰ - تنها کردن باغبان صوفی و فقیه و علوی را از همدیگر

بخش ۵۱ -  رَجْعَت به قِصّهٔ مَریض و عیادتِ پیغامبر عَلَیْهِ السَّلام

بخش ۵۲ - گفتنِ شیخی اَبویَزید را که: کعبه مَنَم، گِردِ من طَوافی می‌کُن

بخش ۵۳ - حِکایَت

بخش ۵۴ -دانستنِ پیغامبر عَلَیْهِ السَّلام که« سَبَبِ رَنْجوریِ آن شخص، گُستاخی بوده است در دُعا»

بخش ۵۵ - عُذر گفتنِ دَلْقک با سَیِّدِ اَجَلّ که: « چرا فاحشه را نِکاح کرد»

بخش ۵۶ - به حیلَت در سُخَن آوردنِ سایلْ آن بُزرگ را که خود را دیوانه ساخته بود

بخش ۵۷ - حَمله بُردنِ سگ بر کورِ گدا

بخش ۵۸ - خواندنِ مُحْتَسِبْ مَستِ خَراب اُفتاده را به زندان

بخش ۵۹ - دوم بار در سُخَن کَشیدنِ سایِلْ آن بُزرگ را، تا حالِ او مَعْلوم‌تَر گردد

بخش ۶۰ - تَتِمّهٔ نَصیحَتِ رَسولْ عَلَیْهِ السَّلام بیمار را

بخش ۶۱ - وَصیَّت کردنِ پیغامبر عَلَیْهِ السَّلام مَر آن بیمار را و دُعا آموزانیدَنَش

بخش ۶۲ - بیدار کردنِ اِبْلیس معاویه را که:« خیز! وَقتِ نمازاست»

بخش ۶۳ - از خَر اَفْکَندنِ اِبْلیسْ معاویه را و روپوش و بَهانه کردن و جواب گفتنِ مُعاویه او را

بخش ۶۴ - باز جواب گفتنِ اِبْلیس مُعاویه را

بخش ۶۵ -باز تَقریر کردنِ مُعاویه با اِبْلیسْ مَکْرِ او را

بخش ۶۶ - باز جواب گفتنِ اِبْلیسْ مُعاویه را

بخش ۶۷ - عُنْف کردنِ مُعاویه با اِبْلیس

بخش ۶۸ - نالیدنِ مُعاویه به حَضرتِ حَقْ تَعالیٰ از اِبْلیس و نُصرتْ خواستن

بخش ۶۹ - باز تَقْریرِ اِبْلیسْ تَلْبیسِ خود را

بخش ۷۰ - باز جُستنِ مُعاویه حقیقتِ غَرَض را از اِبْلیس

بخش ۷۱ - شِکایَتِ قاضی از آفتِ قَضا، و جواب گفتنِ نایِبْ او را

بخش ۷۲ - به اِقْرار آوردنِ مُعاویه اِبْلیس را

بخش ۷۳ - راست گفتنِ اِبْلیسْ ضَمیرِ خود را به مُعاویه

بخش ۷۴ - فَضیلَتِ حَسْرَت خوردنِ آن مُخْلِصْ بر فوتِ نمازِ جَماعَت

بخش ۷۵ - تَتِمّهٔ اِقْرارِ اِبْلیس به مُعاویه مَکْرِ خود را

بخش ۷۶ - فَوْت شُدنِ دُزد به آواز دادنِ آن شَخْصْ صاحب‌خانه را که نزدیک آمده بود که دُزد را دَریابَد و بگیرد

بخش ۷۷ - قِصّهٔ مُنافقان و مَسجدِ ضِرار ساختنِ ایشان

بخش ۷۸ - فَریفتنِ مُنافقان پیغامبر را عَلَیْهِ السَّلام تا به مسجدِ ضِرارَش بَرَند

بخش ۷۹ - اندیشیدنِ یکی از صَحابه به اِنْکار که: «رَسول چرا سَتّاری نمی‌کُند؟»

بخش ۸۰ - قِصّهٔ آن شَخص که اُشتُرِ ضالّهٔ خود می‌جُست و می‌پُرسید

بخش ۸۱ - مُتَرَدِّد شدن در میان مذهب های مخالف و بیرون‌شو و مخلص یافتن

بخش ۸۲ - اِمْتِحانِ هر چیزی تا ظاهر شود خیر و شَرّی که در وِیْ است

بخش ۸۳ - شَرحِ فایدهٔ حِکایَتِ آن شَخْصِ شُتُر جوینده

بخش ۸۴ - بیان آن که در هر نَفْسی فِتْنهٔ مَسجدِ ضِرار هست

بخش ۸۵ - حِکایَتِ هِنْدو کی با یارِ خود جنگ می‌کرد بر کاری و خَبَر نداشت که او هم بِدان مُبْتَلاست

بخش ۸۶ - قَصْد کردنِ غُزان به کُشتنِ یک مَردی تا آن دِگَر بِتَرسَد

بخش ۸۷ - بیانِ حالِ خودپَرَستان و ناشُکران در نِعْمَتِ وجودِ اَنْبیا و اَوْلیا عَلَیْهِمُ السَّلام

بخش ۸۸ - شِکایَت گفتنِ پیرمَرد به طَبیب از رَنْجوری ها و جواب گفتنِ طَبیبْ او را

بخش ۸۹ - قِصّهٔ جوحی و آن کودک که پیشِ جنازهٔ پدرِ خویش نوحه می‌کرد

بخش ۹۰ - ترسیدنِ کودک از آن شخصِ صاحِبْ جُثّه و گفتنِ آن شخص که: «ای کودک! مَتَرس که من نامَردم»

بخش ۹۱ - قِصّهٔ تیراندازی و تَرسیدنِ او از سواری که در بیشه می‌رفت

بخش ۹۲ - قِصّهٔ اَعْرابی و ریگ در جَوال کردن و مَلامَت کردنِ آن فیلسوفْ او را

بخش ۹۳ - کَراماتِ ابراهیمِ اَدْهَم قَدَّسَ اللهُ سِرَّهُ بر لبِ دریا

بخش ۹۴ - آغازِ مُنَوَّر شُدنِ عارف به نورِ غَیْب‌بین

بخش ۹۵ - طَعْن زدنِ بیگانه در شیخ و جواب گفتنِ مُریدِ شیخ او را

بخش ۹۶ - بقیّهٔ قِصّهٔ ابراهیمِ اَدْهَم بر لبِ آن دریا

بخش ۹۷ - دَعوی کردن آن شخص که: «خدایِ تَعالیٰ مرا نمی‌گیرد به گناه» و جواب گفتنِ شُعَیْب عَلَیْهِ السَّلام مَرورا

بخش ۹۸ - بقیّهٔ قِصّهٔ طَعْنه زدنِ آن مَردِ بیگانه در شیخ

بخش ۹۹ - گفتنِ عایشه رَضِیَ اللهُ عَنْها مُصْطَفیٰ را عَلَیْهِ السَّلام که: «تو بی مُصَلّا به هر جا نَماز می‌کُنی، چون است؟»

بخش ۱۰۰ - کَشیدنِ موشْ مَهارِ شُتُر را و مُعْجَب شُدنِ موش در خود

بخش ۱۰۱ - کَراماتِ آن دَرویش که در کَشتی مُتَّهَمَش کردند

بخش ۱۰۲ - تَشْنیعِ صوفیانْ بر آن صوفی که:« پیشِ شیخ بسیار می‌گوید»

بخش ۱۰۳ - عُذر گفتنِ فقیر به شیخ

بخش ۱۰۴ - بیانِ دَعوی که عینِ آن دَعوی گواهِ صِدْقِ خویش است

بخش ۱۰۵ - سَجْده کردنِ یَحییٰ عَلَیْهِ السَّلام در شِکَمِ مادر، مَسیح را عَلَیْهِ السَّلام

بخش ۱۰۶ - اِشْکال آوردن بَرین قِصّه

بخش ۱۰۷ - جوابِ اِشْکال

بخش ۱۰۸ - سُخَن گفتن به زبانِ حال و فَهْم کردنِ آن

بخش ۱۰۹ - پَذیرا آمدنِ سُخَنِ باطِل در دلِ باطِلان

بخش ۱۱۰ - جُستنِ آن درخت که هر کِه میوهٔ آن درخت خورَد، نَمیرد

بخش ۱۱۱ - شَرح کردنِ شیخْ سِرِّ آن درخت با آن طالِبِ مُقَلِّد

بخش ۱۱۲ - مُنازِعَتِ چهار کَس جِهَتِ انگور که هر یکی به نامِ دیگر فَهْم کرده بود آن را

بخش ۱۱۳ - بَرخاستنِ مُخالفت و عَداوَت از میانِ اَنْصار به بَرکاتِ رَسول عَلَیْهِ السَّلام

بخش ۱۱۴ - قِصّهٔ بَط بَچِگان که مُرغِ خانگی پَروَرْدَشان

بخش ۱۱۵ - حیران شُدنِ حاجیانْ در کَراماتِ آن زاهِد که در بادیه تنهاش یافتند