رباعی ۱۹۶۷ مولانا


رباعی ۱۹۶۷ مولانا

 

 

بِنْمایْ به من رُخَت بِکُن مَردمی‌یی

            

تا لاف زنم که دیده‌ام خُرَّمی‌یی

ای جان و جهان از تو چه باشد کمی‌یی

 

کَزْ دیدنِ تو شاد شود آدمی‌یی

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس