غزل ۳۲۰۳ مولانا


غزل ۳۲۰۳ مولانا

 

 

1

      

طَیَّبَ اللهُ عَیْشَکُم، لَا اَوْحَشَ اللهُ مِنْ اَبی

           

لَسْتُ اَنْسیٰ اَحِبَّتی، وَالْجَفا لَیْسَ مَذْهَبی

2

 

سایه بر بَندگان فَکَن، که تو مَهْتابِ هر شبی

 

سخنی گو، خَمُش مَکُن، که به غایَت شِکَر لَبی

3

 

ما تَسَلَّیْتُ عَنْکُمُ، ما نَسِیْنا حُقُوقَکُم

 

نُصْبُ عَیْنی خَیالُکُم لَیْسَ حُسْناهُ یَخْتَبی

4

 

جانْ سَوار است و فارِسی، خَرِ تَن زیرِ رانِ او

 

زشت باشد که زیرِ خَر، کُند این روحْ مَرکَبی

5

 

فَتَحَ اللهُ عَیْنَنا، جَمَعَ اللهُ بَیْنَنا

 

خَفِراتٍ آتَیْنَنا، بِجَمالٍ وَ غَبْغَبِ

6

 

هَله زین نیز دَرگُذَر، بِدِه آن جامِ مُعْتَبَر

 

که دل و جان زِ جامِ او، بِرَهَد زین مُذَبْذَبی

7

 

اِمْلاَالْکَاْسَ لا تَقُلْ لِندَا ماکَ اِصْبِروا

 

نَفِدَالصَّبْرُ وَ التُّقیٰ یا حَبیبی وَ صاحِبی

8

 

زَمَن از تو دَوَنده شُد، فَلَکَت نیز بَنده شُد

 

دو جهان از تو زنده شُد چه دِلاویز مَشربی

9

 

حَیثُ ما حاوَلَ الثَّریٰ، فَمُهُ جانِبَ السَّما

 

حَیْثُ ما حَلَّ خاطِری، اَنْتَ قَصْدی و مَطْلَبی

10

 

دل به اَسْبابِ این جهان، به امیدِ تو می‌رَوَد

 

که تو اَسْباب را همه، به یَدِ خود مُسَبِّبی

11

 

زِ تو مشغول می‌شود، به سَبَب‌‌ها ضَمیرها

 

خَبَرش نی زِ قُربِ تو، که تو از قُربْ اَقْرَبی

12

 

اِمْلاَ الْکاْسَ صاحِبی، مِنْ دِنانِ ابْنِ راهِبٍ

 

یا کَریمًا مُکَرَّمًا تَتَجَمَّلْ وَ تَطْرَبِ

13

 

هَله خامُش مگو صَلا، تو که داری بِخور هَلا

 

و درین ظِلِّ دولتی، زِ چه رو در تَقَلُّبی؟

14

 

سَکَرَالْقَوْمُ فَاسْکُتوا، طَرَبَ الرُّوحُ فَانْصِتوا

 

وَصِلوا لا تُعَرْبِدوا طَلَبًا لِلتَّغَلُّبِ

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس