غزل ۳۱۹۸ مولانا


غزل ۳۱۹۸ مولانا

 

 

1

 

گَهی پَرده سوزی، گَهی پَرده داری

 

تو سِرِّ خَزانی، تو جانِ بهاری

2

 

خَزان و بهار از تو شُد تَلْخ و شیرین

 

تویی قَهْر و لُطْفَش، بیا، تا چه داری

3

 

بهاران بیاید، بِبَخشی سعادت

 

خَزان چون بیاید، سعادت بِکاری

4

 

زِ گُل‌‌ها که رویَد بهارت زِ دل‌ها

 

به پیش اَفکَند گُلْ سَر از شَرمساری

5

 

گَرین گُل ازان گُل یکی لُطف بُردی

 

نکردی یکی خار در باغْ خاری

6

 

همه پادشاهان، شکاری بِجویَند

 

تویی که به جانَت بِجویَد شِکاری

7

 

شکاران به پیشَت، گِلوها کَشیده

 

که جان بَخش ما را، سِزَد جانْ سِپاری

8

 

قَراری گرفته، غَمِ عشق در دل

 

قَرارِ غَمْ اَلْحَقْ دَهَد‌‌ بی‌قراری

9

 

دِلا مَعنی‌‌ بی‌قَراری بگویم

 

بِنِه گوش، یارانه بِشْنو، که یاری

10

 

فَدَیْتُ لِمَوْلًی بِهِ اِفْتِخاری

 

بَطیءُ الْاِجابَه، سَریعُ الْفِرارِ

11

 

وَ مُنْذُ سَبانی هَواهُ، تَرانی

 

اَمُوتُ وَ اَحْییٰ، بِغَیْرِ اخْتیاری

12

 

اَمُوتُ بِهَجْرٍ، وَ اَحْییٰ بِوَصْلٍ

            

فَهٰذاکَ سُکْری، وَذاکَ خُماری

13

 

عَجِبْتُ بِاَنّی اَذُوبُ بِشَمْسٍ

 

اِذا غابَ عَنّی زَمانَ التَّواری

14

      

اِذا غابَ غِبْنا، وَ اِنْ عادَعُدْنا

 

کَذا عادَةُ الشَّمْسِ فَوْقَ الذَّراری

15

 

بِمائَیْنِ یُحْیی، بِحِسٍّ وَ عَقْلٍ

 

فَذُوا الْحِسِّ راکِد، وَذُوا الْعَقْلِ جاری

16

 

فَمَاالْعَقْلُ، اِلّا طِلابُ الْعَواقِب

 

وَ مَاالْحِسُّ اِلّا خِداعُ الْعَواری

17

 

فَذُو الْعَقْلِ یُبْصِرْ هُداهُ وَ یَخْضَعْ

 

وَ ذُوالْحِسِّ یُبْصِرْ هَواهُ یُماری

18

 

گَهی آفتابی زِ بالا بِتابی

 

گَهی اَبرواری، چو گوهر بِباری

19

 

زمینْ گوهرت را به جایِ چراغی

 

نَهَد پیشِ مِهْمان، به شب‌‌‌های تاری

20

 

زِ من چون رَوی تو، زِ منْ رَوَد هَم

 

بَرَم چون بیایی، مرا هم بیاری

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس