غزل ۳۱۹۷ مولانا


غزل ۳۱۹۷ مولانا

 

 

1

      

سَیّدی ایم هو کی، خُذْ یَدی اَیْم هو کی

           

اَرِنی وَجْهَکَ ساعَة، نَقْتَدی ایم هو کی

2

 

مِنْ رِدا اِکْرامِکُمْ، نَرْتَدی ایم هو کی

 

فی سَناسِیمائِکُم نَهْتَدی، ایم هو کی

3

 

خوش بُوَد از جامِ تو،‌‌ بی‌خودی ایم هو کی

 

در صَبوح از نُقلِ تو، نَغْتَدی ایم هو کی

4

 

هَمْچو مَهْ در شهرها، شاهِدی ایم هو کی

 

از همه بینَدَت، مُقْتَدی ایم هو کی

5

 

حاضر و آواره را مَسْنَدی ایم هو کی

 

کعبه وار آفاق را مَسجدی ایم هو کی

6

 

بُرد عشقت از دِلَم  زاهِدی ایم هو کی

 

اُسْکُتوا ذاکَ الْخَیالُ، قایِدی ایم هو کی

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس