غزل ۳۱۹۵ مولانا


غزل ۳۱۹۵ مولانا

 

 

1

      

دَرهَم شِکَن چو شیشه، خود را چو مَستِ جامی

           

بَدنامِ عشقِ جان شو، این است نیک‌نامی

2

 

پُرذوقْ، چون صُراحی، بِنْشین اگر نشینی

 

کُنْ کَالْقَدَحْ مُذیقًا لِلْقَوْمِ فِی الْقیامِ

3

 

عقلِ تو پایْ بَندی، عشقِ تو سَربلندی

 

اَلْعَقْلُ فِی الْمَلامِ وَالْعِشْقُ فِی الْمُدامِ

4

 

اَلدّیکُ فی صِیاحٍ، وَاللَّیْلُ فِی انْهِزامٍ

 

وَالصُّبْحُ قَد تَبَدّیٰ فی مُهْجَةِ الظَّلامِ

5

 

معشوقْ غیرِ ما نی، میْ جُز که خونِ ما نی

 

هم جان کُند رئیسی، هم جان کُند غُلامی

6

 

دل را کَباب کردی، خون را شراب کردی

 

یا مَنْ فِداکَ روحی یا سَیِّدَالْاَنامِ

7

 

زَ انْدیشه شو پیاده، تا بَرخوری زِ باده

 

مِنْ راوُقٍ قَدیمٍ، مُسْتَکْمِلِ الْقِوامِ

8

 

مُسْتَفْعِلُنْ فُعولُن، آتش مَکُن مَجوشان

 

زیرا کَمال آمد، دیگر نَمانْد خامی

9

 

می‌گو تو هرچه خواهی، فَرمان رَوا و شاهی

 

سَلَّمْتُ یا عَزیزی، یا صاحِبَ السَّلامِ

10

 

باده چو بادْ خیزان، چون پَشّه غَمْ گُریزان

 

لا تَعْذُلوا السُّکارا اَفْدیکُمُ کِرامی

11

 

تبریز شاد بادا، زِ اشْرقِ شَمسِ دینَم

 

فَالشَّمْسُ حَیْثُ تَجری لِلْمَشْرِقَیْنِ حامی

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس