غزل ۳۱۹۴ مولانا


غزل ۳۱۹۴ مولانا

 

 

1

      

وَقتَت خوش ای حَبیبی، بِشْنو به حَقِّ یاری

           

اِرْحَمْ حَنینَ قَلْبی لا تَسْعَ فی ضِراری

2

 

دل را مَکُن چو خاره، مَگْزین زِ ما کنارِه

 

یا مُنْیَةَ الْفُوادِ، دارِ وَلا تُمارِ

3

 

ساقیِّ خاصِ روحی، دَر دِهْ میِ صَبوحی

 

اَللَّیْلُ قَدْ تَوَلّیٰ وَ الْبَدْرُ فِی التَّواری

4

 

ای بُرده هوشِ ما را، یار آر دوشِ ما را

 

اَسْقَیْتَنا کُؤُسًا صِرْفًا عَلَی الْخُمارِ

5

 

مار را خراب کردی، غَرقِ شراب کردی

 

حَتّیٰ بَدا وَ اَفْشا، ما کانَ فی سِراری

6

 

سُلطانِ خَیلِ مایی، لیلیِّ لَیْلِ مایی

 

یا لَذَّةَ اللَّیالی، یا بَهْجَةَ النَّهارِ

7

 

ای سِرِّ طورِ سینا وِیْ نورِ چَشمِ بینا

 

اَنْتَ الْکَبیرُ فینا، فَارْحَمْ عَلَی ااصِّغارِ

8

 

هین نوبَتِ جُنون شُد، مَستیِّ ما فُزون شُد

 

یا مُسْکِرَالْعُقُولِ، یا هادِمَ الْوَقارِ

9

 

شاهِ سُخَن وَرْ آمد، موجِ سُخَن دَرآمد

 

نَحنُ الصَّدا نُصَدّی، وَاللهُ خَیْرُ قاری

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس