غزل ۳۱۹۲ مولانا


غزل ۳۱۹۲ مولانا

 

 

1

      

لا یَغُرَّنَکَ سَدُّ هَوَسٍ عَنْ رایی

           

کَمْ قُصُورٍ هُدِمَتْ مِنْ عِوَجِ الْآرآءِ

2

 

اَشْتَهی اَنْصَحُ لٰکِنَّ لِسانی قُفِلْتْ

 

اِنَّنی اَنْصَحُ بِالصَّمْتِ عَلَی الْاِخْفاءِ

3

 

این همه ترس و نِفاق و دودلی باری چیست

 

نه که در سایه و در دولَتِ این مولایی؟

4

 

بیم ازان می‌کُندَت، تا بِرَوَد بیم از تو

 

یار ازان می‌گَزَدَت، تا همه شِکَّرخایی

5

 

شَمسِ تبریز شمعی‌‌‌‌ست که غایب گردد

 

شب چو شُد روز چرا مُنْتَظِرِ فردایی؟

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس