غزل ۳۱۹۱ مولانا


غزل ۳۱۹۱ مولانا

 

 

1

      

کالی تَیْشی آینوسُوْای اَفَندی چَلَبی

           

نیم شب بر بامِ مایی، تا کِه را می‌طَلَبی

2

 

گَهْ سِیَه پوش و عَصایی که مَنَم کالویِروس

 

گَهْ عِمامه و نیزه در کَف که غَریبَم عَربی

3

 

چون عَرَب گردی، بگویی فاعِلاتُنْ فلاعِلات

 

اَبْصِرُو الدُّنْیا جَمیعًا فی قَمیصی تَخْتَبی

4

 

عِلَّتِ اولیٰ نِمودی خویش را با فلسفی

 

چه زیان دارد تورا؟ تو یارَبیّ و یارَبی

5

 

گَر چُنینی، گَر چُنانی، جانِ مایی جانِ جان

 

هر زبان خواهی بِفَرما، خُسروا، شیرین لَبی

6

 

اِرتَمی اغاپِسُوذی کایِکا پَرا تَرا

 

نورِ حَقّی یا تو حَقَی، یا فرشته یا نَبی

7

 

یا نه اینیّ و نه آنی، صورتِ عشقی و بَسْ

 

با کدامین لشکریّ و در کدامین موکِبی؟

8

 

چون غَمِ دل می‌خورَم، یا رَحمْ بر دل می‌بَرَم

 

کِی دلِ مِسکین، چرا اَنْدَر چُنین تاب و تَبی؟

9

 

دل‌‌ هَمی‌گوید  بُرو من از کجا، تو از کجا

 

من دِلَم تو قالَبی، رو، رو،‌‌ هَمی‌کُن قالَبی

10

 

پوست‌‌ها را رَنگ‌‌ها و مَغزها را ذوق ها

 

پوست‌‌ها با مَغزها خود کِی کُند هم مذهبی؟

11

 

کالی میراَسس نَزیتَن بَوستن کالاستن

 

شب شما را روز گشت و نیست شب‌‌ها را شبی

12

 

اِسْکِلفیس چلبی انبا اپیسُو ایله ذو

 

سَر دِهی کُن یک زمانی زان که شیرین مَشربی

13

 

من خَمُش کردم، فُسونَم،‌‌ بی‌زبانْ تَعلیم دِهْ

 

ای زِ تو لَرزان و تَرسان مَشرقیّ و مَغربی

14

 

شَمسِ تبریزی، بَرآ چون آفتاب از شرقِ جان

 

تا گُشایَند از میانْ زُنّارِ کُفر و مُعْجَبی

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس