غزل ۳۱۹۰ مولانا


غزل ۳۱۹۰ مولانا

 

 

1

      

سَلَبَ الْعِشْقُ فُؤادی، حَصَلَ الْیَوْمَ مُرادی

           

بِزَن ای مُطربِ عارف، که زِهی دولت و شادی

2

 

اَذِنَ الْعِشْقُ تَعالوا، لِتَذُوقُوا وَ تَنالوا

 

هَلِه ای مژدهٔ شیرین، چه نسیمیّ و چه بادی

3

 

کَتَبَ الرُّوحُ سَراحی سَمِعَ الْکَأْسُ صِیاحی

 

زِ تو اَنْدَر دَوَرانَم، که رَهْ دَور گُشادی

4

 

لِخَلیلی دَوَرانی، لِحَبیبی سَیَرانی

 

چو جِهَت نیست خدا را، چه رَوَم سویِ بَوادی؟

5

 

نه که بر کعبهٔ اَعْظَمْ دَوَران است و طَوافی؟

 

دَوَرانی وَ طَوافی لَکَ، یا اَهْلَ وِدادی

6

 

فَتَحَ الْعِشْقُ رِواقًا فَاَجیبُوهُ سِباقًا

 

هَله در گُلْشَنِ جان رو، چو مُریدیّ و مُرادی

7

 

لِتَریٰ فیهِ خُمورًا، وَ نَشاطًا وَ سُرُورًا

 

که چُنان عیش ندیدی تو ازان روز که زادی

8

 

اَنَا قَصَّرْتُ کَلامی، فَتَفَضَّلْ بِتَمامی

 

بِگُشا شَرحِ مَحَبَّت هَله بر رَغْمِ اَعادی

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس