غزل ۳۱۸۹ مولانا


غزل ۳۱۸۹ مولانا

 

 

1

 

یا ساقی اِسْقِنی بِراحِ

 

عَجِّلْ فَقَدِ اسْتَضا صَباحی

2

 

وَاسْتَنْوَرَ جُمْلَةٌ النَّواحی

 

یا مُعْتَمَدی وَ یا شِفایی

3

 

یا ساقِیَتی وَ نُورَ عَیْنی

 

یا راحَةَ مُهْجَتی وَزَیْنی

4

 

یا بَدرُ اَما تَقُل مِنْ اَینی؟

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

5

 

چون از رُخِ او نَظَر رُبودی 

 

هر لحظه که با خودی جُهودی

6

 

بی آتشِ عشقْ دان که دودی  

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

7

 

قَدْ جآء قَلَنْدَرٌ مُباحی

 

یا ساقی اَقْبِلی بِراحِ

8

 

وَاسْقیهِ کَذا اِلَی الصَّباحِ

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

9

 

زان رویْ که جان و جانْ فَزایی

 

از یک نَظَری تو دلْ رُبایی

10

 

حَقّ است تورا که‌‌ بی‌وَفایی

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

11

 

سَرد  است بر آن قَرار بودن

 

با فَصلِ خَزانْ بهار بودن

12

 

با یارِ رَمیده یار بودن

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

13

 

زان رو که زِ هر خَسیم خسته

 

اسرارِ تو ای مَهِ خُجَسته

14

 

گوییم وَلیک بَسته بَسته

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی  

15

 

در عشقْ درآمَدی به چُستی

 

وان گاه تو لوحِ ما بِشُستی

16

 

بَستیم و تو بسته را شِکَستی

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

17

      

زین آتش در هزار داغیم

 

وَزْ داغْ چو صد هزار باغیم

18

 

وَزْ ذوقِ تو چَشم وهم چراغیم

           

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

19

 

گویند که:  در جَفاست، اَسْرار

 

باور کردم زِ عشقِ آن یار

20

 

نی نی، نه حَدِ جَفاست این کار

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

21

 

ای دل تو به عشقْ چند جوشی؟!

 

تا کِی تو زِ عاشقی خروشی؟

22

 

در عشقْ خوش است هم خَموشی

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

23

 

ای نَقْشِ خیالِ شُهره یاری

 

از دیدهٔ ما مَرو تو، باری

24

 

ای از رُخِ دوست یادگاری

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

25

 

ای باغ بِمانْده از بهاری

 

گُل رفت و بِمانْده سَبزه زاری

26

 

می کُن تو به صبر، دار داری

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

27

 

من بَندِ تو یار می‌گُزینم

 

لیک از تبریزِ شَمسِ دینم

28

 

در آتشِ عاشقی چُنینَم

 

یا مُعْتَمَدی و یا شِفایی

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس