غزل ۳۱۸۸ مولانا


غزل ۳۱۸۸ مولانا

 

 

1

      

اَدِرْ کَأسی وَ دَعْنی عَنْ فُنُونی

           

جُنِنْتُ فَلا تُحَدِّثْ مِنْ جُنُونی

2

 

نه چون مانده‌‌‌‌ست ما را، نی چگونه

 

نَدانَم تو دِلاراما که چونی

3

 

رَأَیْتُ النّاسَ لِلدُّنْیا زَبونًا

 

وَ ذُقْتُ الْعِشْقَ فَالدُّنیا زَبُونی

4

 

مَتَرس از خَصْم و تو فارغ‌‌ همی‌باش

 

که عاشق هست آن بَحْرِ فُزونی

5

 

فَما لِلْخَلْقِ یا صاحی ظُهُوری

 

وَ ما لِلْخَلْقِ یا صاحی کُمُونی

6

 

اگر عشقم دَرونْ آرام گیرد

 

کجا بینَنْدَم این خَلْقِ بُرونی

7

 

وَ مادامَ الْهَویٰ یُغْلی فُوادی

 

فَلا تَطْمَعْ قَراری اَوْسُکُونی

8

 

اَیا نَفْسِ مَلامَت گَر، خَمُش کُن

 

که هم تو در ضَلالَت رَهْنِمونی

9

 

ضَلالُ الْعِشْقِ یا صاحی حَلالی

 

خَرابُ الْعِشْقِ یا صاحی حُصُونی

10

 

زِهی کَشتیِّ شاهانه که عشق است

 

که رانَنْدش دَرین دریایِ خونی

11

 

فَتَبْریزٌ وَ شَمْسُ الدّینِ قَصْدی

 

اُنادیهِمْ، خُذُونی اَوْصِلونی

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس