غزل ۳۱۸۷ مولانا


غزل ۳۱۸۷ مولانا

 

 

1

      

اَتَی النَّیْروزُ مَسْرورَالْجَنانِ

           

یُحاکی لُطْفُهُ لُطْفَ الْجِنانِ

2

 

بهار از پَردۀ غَم جَست بیرون

 

به کَف بَر، جام‌‌‌های شادمانی

3

 

سِقُوا مِنْ نَهْرِهِ رَوْضَ الْاَمالی

 

خُذُوا مِنْ خُمْرِهِ کَاسَ الْاَمانی

4

 

هوا شُد مُعْتَدل، هنگامِ آن است

 

که میْ سُوری خوریّ و کامْ رانی

5

 

فَلِلْاَشْجارِ اَصْنافُ الْمَعالی

 

وَلِلْاَنْوارِ اَنواعُ الْمَعانی

6

 

دَرین دفتر بَسی رَمز است موزون

 

چه باشد گَر تو زین رَمزی بِدانی؟

7

 

لَئِنْ ضَیَّعْتَ عُمْرًا قَبْلَ هٰذا

 

تَدارَک ما مَضیٰ فی ذَا الزَّمانِ

8

 

مَران از گوشْ صوتِ اَرْغَنونی

 

مَدِه از دستْ جامِ اَرغَوانی

9

 

لِتَغْدُوا رُوحَکَ فی کُلِّ یَوْمٍ

 

بِاَصْواتِ الْمَثالِثِ وَالْمَثانی

10

 

ازین خوش‌تر بهاری، دیر یابی

 

فُرو مَگْذار این را تا توانی

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس