غزل ۳۱۸۶ مولانا


غزل ۳۱۸۶ مولانا

 

 

1

      

بگو ای تازه رو، کَم کُن مَلولی

           

که تو رو تازه از اصلِ اصولی

2

 

خیالی گولْ گیری گَر بیاید

 

چُنین داند که تو مَغْرور و گولی

3

 

به زَخْمِ سیلی‌اَش از دل بُرون کُن

 

که تا عِبْرَت بگیرد هر فُضولی

4

 

خیالِ بَد رَسولِ دیو باشد

 

تو او را توبه‌یی دِهْ از رَسولی

5

 

خیالی در تو آویزد، بِیُفتی

 

ترا وَهمی پِژولانَد، پِژولی

6

 

خیالی هست چون خورشیدِ روشن

 

خیالی چون شبِ تاریکِ لولی

7

 

اگر مَردانه گوشِ او نَمالی

 

تورا کافِر کُند وَهْمِ حُلولی

8

 

برایِ تو مَهان در اِنْتِظارند

 

سَبُک‌تَر رو، چرا در مولْ مولی؟

9

 

خَیالاتٌ اَتَتْکُمْ کَالْخُیولِ

 

فُدُسّوها ثِقاتی، فِی السُّفولِ

10

 

خَیالاتٌ مُضِلّاتً کِذابٌ

 

لَحاهَا اللهُ رَبّی بِالْاُفولِ

11

 

فَطوبیٰ لِلَّذی یَعْلُو عُلاهُ

 

وَ یَقْطَعُ عِرْقَها قَبْلَ الْحُصولِ

12

 

الٰهیٌّ قَدیمیٌّ عَلیٌّ

 

صَفِیُّ الْقَلْبِ مِنْ غِشِّ الْغُلولِ

13

 

عَلَی اللهِ بَیانُ ما نَظَمْنا

 

مَفاعیلُن مَفاعیلُن فُعولی

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس