مقالات شمس تبریزی نسخه ۲۱۴۵ قونیه صفحه ۱


مقالات شمس تبریزی نسخه ۲۱۴۵ قونیه صفحه ۱

 

 

 

 

 

 

بســــــــــــــــــــــــــــــم الله الرَّحمن الرَّحیم و به نستعین

من مقالات سلطان المعشوقین مولانا شمس الدین التبریزی لا اخلی الله

برکته اگر از جسم بگذری و بجان رسی بحادثی رسیده باشی، حق قدیمست

از کجا یابد حادث قدیم را ما لِلتُّرابِ وَ رَبِّ الاَرباب نزد تو آنچ بدان بجهی و برهی

جانست و آنگه اگر جان بر کف نهی چه کرده باشی شعـــــــــــــــــــــــــر

عاشقانت بر تو تحفه اگر جان آرند                  بسر تو که همه زیره بکرمان آرند

زیره بکرمان (بری) چه قیمت و چه آب روی آرد و چه نرخ، چون چنین بارگاهیست

اکنون او بی نیازست تو نیاز ببر که بی نیاز نیاز دوست دارد بواسطۀ آن نیاز

از میان این حوادث ناگاه بجهی از قدیم چیزی بتو پیوندد و آن عشقست دام عشق

آمد و در پیچید که یُحِبُّونَهُ تاثیر یُحِبُّهُم است ازان قدیم قدیم را به بینی وَ هُوَ

یُدرِکُ الاَبصارَ اینست تمامی این سخن که تمامش نیست اِلی یَومِ القِیامَه تمام نخواهد

شد آینه هیچ میل نکند اگر صد سجودش کنی که این یک عیب در روی وی هست

ازو پنهان دار که او دوست منست، او بزبان حال می گوید که البته ممکن نباشد

گفت اکنون ای دوست درخواست می کنی که آینه بدست من ده تا به بینم بهانه نمی توانم

کردن سخن ترا نمی توانم شکستن و در دل میگوید که البته بهانه کنم و آینه بدو ندهم

زیرا که اگر بگویم بر روی تو عیب است احتمال نکند، اگر بگویم بر روی آینه عیب است

بتر باز محبت نمی هلد که بهانۀ گوید می گوید اکنون آینه بدست تو بدهم الّا اگر

بر روی آینه عیبی بینی آنرا از آینه مدان در آینه عارضی دان آنرا و عکس خود دان

عیب بر خود نه بر روی آینه عیب منه، و اگر بر خود نمی نهی باری بر من نه که صاحب

آینه ام و بر آینه منه، گفت قبول کردم و سوگند خوردم آینه را بیار که مرا صبر نیست

باز دلش نمی دهد گفت ای خواجه باز بهانۀ بکنم باشد که ازین شرط باز آید

و کار آینه نازکی دارد، باز محبت دستوری نداد گفت اکنون بار دیگر شرط تازه

کنم گفت شرط و عهد آن باشد که هر عیبی که بینی آینه را بر زمین نزنی و گوهر او را

 

 ***********************************************************************************************************************

بســــــــــــــــــــــــــــــم الله الرَّحمن الرَّحیم و به نستعین

 

من مقالات سلطان المعشوقین مولانا شمس الدین التبریزی لا اخلی الله برکته
اگر از جسم بگذری
                      و به جان رسی
به حادثی رسیده باشی
حق قدیم است

از کجا یابد حادث

                     قدیم را ؟

ما لِلتُّرابِ وَ رَبِّ الاَرباب؟
نزد تو آنچه بدان بجهی و برهی

         جان است
و آنگه

         اگر جان بر کف نهی

چه کرده باشی؟

عاشقانت بَر تو تحفه اگر جان آرند           به سَرِ تو که همه زیره به کرمان آرند

 

زیره به کرمان

                چه قیمت و چه آب روی آرد و چه نرخ؟


چون چنین بارگاهی است              

                                 اکنون

او بی نیاز است

تو نیاز ببر                                 

که بی نیاز    

             نیاز دوست دارد


بواسطه آن نیاز      

             از میان این حوادث ناگاه بجهی
از قدیم چیزی به تو پیوندد
             و آن عشق است
دام عشق آمد و در پیچید
                           که یُحِبُّونَهُ تاثیر یُحِبُّهُم است
از آن قدیم

              قدیم را ببینی
                            و هُوَ یُدرِکُ الاَبصارَ
این است تمامی این سخن
                            که تمامش نیست
اِلی یوم القیامه تمام نخواهد شد

 


آینه هیچ میل نکند
اگر صد سجودش کنی
                        که این یک عیب در روی وی هست
                        ازو پنهان دار
                        که او دوست من است
او به زبان حال می گوید
                               " که البته ممکن نباشد  "

گفت
            اکنون ای دوست
            درخواست می کنی که آینه به دست من دِه تا ببینم
            بهانه نمی توانم کردن
            سخن ترا نمی توانم شکستن
و در دل می گوید
            که البته بهانه کنم و آینه بدو ندهم

زیرا که اگر بگویم بر رویِ تو عیب است
احتمال نکند
اگر بگویم بر روی آینه عیب است

بتر
باز محبت نمی هلد که بهانه ای گوید
می گوید

            اکنون آینه بدست تو بدهم
            الّا اگر بر روی آینه عیبی بینی
            آنرا از آینه مدان
                  در آینه عارضی دان آن را
                  و عکس خود دان

عیب بر خود نِه
بر رویِ آینه عیب منه
و اگر بر خود نمی نهی
باری
بر من نِه که صاحب آینه ام
                                    و بر آینه منه
گفت
       قبول کردم و سوگند خوردم
       آینه را بیار که مرا صبر نیست

باز دلش نمی دهد
گفت
      ای خواجه باز بهانه ای بکنم
      باشد که از این شرط باز آید

 

و کارِ آینه نازکی دارد

 

 باز محبت دستوری نداد
 گفت
       اکنون بار دیگر شرطْ تازه کنم
گفت
شرط و عهد آن باشد که هر عیبی که بینی
                          آینه را بر زمین نزنی
                          و گوهر او را نشکنی

 

 

 

 


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس