فیه ما فیه مولانا نسخه موزه قونیه صفحه ۶۱


فیه ما فیه مولانا نسخه موزه قونیه صفحه ۶۱

 

 

 

در عین وصل باشی سؤال کرد که حکم های ازلی و آنچه حق تعالی تقدیر کرده است هیچ بگردد

فرمود که حق تعالی آنچه حکم کرده است در ازل که بدی را بدی باشد و نیکی را نیکی آن حکم هرگز نگردد

زیرا که حق تعالی حکیم است کی گوید تو بدی کن تا نیکی یابی هرگز کسی گندم کارَد جو بردارد یا جو

کارَد گندم بردارد این ممکن ( نباشد ) و همه اولیا و انبیاء چنین گفتند که جزای نیکی نیکی است و جزای

بدی بدی فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیْراً یَرهُ وَمَنْ یَعْمَلْ مُثْقَالَ ذَرَّةٍ شَراًّ یَرَهُ اگر از حکم ازلی این می خواهی

که گفتیم و شرح کردیم هرگز این نگردد و معاذ الله و اگر این می خواهی که جزای نیکی و بدی افزون شود

و بِگردَد یعنی چندانک نیکی بیش کنی نیکی ها بیش باشد و چندانک و چندانک ظلم بیش کنی بدی ها

بیش باشد این بگردد اما اصل حکم نگردد ( فضالی ) سؤال کرد که ما می بینیم که شقی سعید می شود

و سعید شقی می شود فرمود آخر آن شقی نیکی کرد یا نیکی اندیشید که سعید شد و آن سعید

که شقی شد بدیی اندیشید یا بدیی کرد که شقی شد همچنانکه ابلیس چون در حق آدم علیه السلام

اعتراض کرد که خَلَقْتَنِیْ مِنْ نَارٍ وَخَلَقْتَهُ مِنْ طِیْنٍ بعد از آنکه استاد ملک بود ملعون ابد

گشت و رانده درگاه ( ما نیز همین می گوییم ) که جزای نیکی نیکی است و جزای بدی بدی است سؤال کرد

که یکی نذر کرد که روزی روزه دارم اگر آن را بشکند کفّارت باشد یا نی فرمود که در مذهب

امام شافعی رحمة الله علیه به یک قول کفّارت باشد جهت آنکه نذر را یمین می گیرد و هرکه

یمین را بشکست بر او کفّارت باشد امّا پیش ابوحنیفه نذر به معنی یمین نیست پس کفّارت نباشد

و نذر بر دو وجه است یکی مطلق و یکی مقیّد مطلق آن است که گوید عَلَیَّ اَنْ اَصُوْمَ یَوْماً و مقیدّ

آن است که عَلی اِنْ جَاءَ فلَانُ گفت یکی خری گم کرده بود سه روز روزه داشت به نیّت آنکه خر


اشتراك گذاري:      فيسبوك -  تويتر -  لينكدين -  گوگل پلاس